مقاله در خصوص ایلات عمده ترک زبان جنوب ایران

مقدمه :

بعضی تیره هایی وجود دارند که در زمان خود یک ایل بزرگ و پر جمعیتی بوند اما بنا به دلایل مهاجرت ها ،خشکسالی ها و ساست حاکم بر ایلات و طوایف تحت حاکمیت والی یا پادشاه گاها تجزیه و به چندین گروه کوچکتر تقسیم می شدند . تا هم بر کنترل آنها بهتر دقت شود .و هم آنان در اجرای قوانین و پرداخت مالیات تحت فرمان باشد از آن جمله ایلات طوایف چگینی ، رحیم لو ، فیلی ، شبانکاره ، چهارده چریک ،سکز ، بلوردی، طیبی ، بیات ، موسلو ، گزنیلو ، وندا ، بیگدلی ، گشتاسب ، اردشیری ، صالحونی ، غوری ، آهنگر ، بهلولی ، قاجارلو ، اسلاملو ، قره چایلو ، صفی خانی ، لرکی و الی آخر

که در گذر ایام تحت فرامین ایلخانان و کلانتران و حاکمان محلی و خشکسالی ها و مهاجرت و پیوستن طوایف به ایلات و طوایف متعدد دیگر و تحت نفوذ کلانتران و خوانین متعدد درآمدند که به خاطر جلوگیری از اتلاف احشام خود و به دنبال مراتع بودن این طوایف بعضا در سایر طوایف و تیره ها ادغام شده و کوچک یا بزرکتر شده اند و در پاره ای مواقع حتی تحلیل رفته که اکنون فقط شاید در اسناد به جای مونده از دوران های سابق نام آن طوایف و تیره ها بر جای مانده باشد که این مطلب موید این موضوع است که ایلات از ابتدا به صورت یک واحد مستقل ایلی نبوده و با یک فرهنگ ثابت از زمانهای دور بر جای مانده است بلکه طوایف و تیره های مختلف در طی دوران ها با کوله بار فرهنگی متفاوت و جایگاه و سکونت های متفاوت به هم پیوسته و تشکیل یک ایل واحد داده اند تابع اتحایه ایلی قشقایی که ظهور آن مربوط به هر دورانی فراتر از دوران صفوی باشد . لیکن بیشتر در دوران پادشاهان صفوی در آثار و اسناد بر جای مانده نام قشقایی کم و بیش به گوش می رسد و مشاهده می شود . یعنی از زمان شاه عباس صفوی که ایشان به قاضی آقا شایلو قشقایی دستور دادند تا طوایف و ایلات ترک زبان را تحت حاکمیت خود جمع نموده و بر آن فرمان براند . این اولین باری بوده که یک پادشاه دستور فرمانروائی یک ایل بزرگ را برای فردی ثابت می کنند . و اتحادیه ایلی قشقایی از این زمن آغاز می شود و بنا به دستور پادشاه صفوی قاضی آقا قشقایی طوایف ترک زبان را در کنار هم و تحت ایل قشقایی جمع آوری می کند و بر آنان فرمان میراند و از آن زمان به بعد است که سایر طوایف ترک زبان و حتی غیر ترک زبان در کنار هم جمع شده و روز به روز بر تعداشان افزون تر شده و هر چه تعداد آنان فزونی یابد مراتع نیز کم آمده و مهاجرت آنها به سایر نقاط هم جوار بسان انسان های چهار محال و بختیاری و خوزستان و کرمان و اصفهان و حتی مرکزی بیشتر صورت می گیرد .

از این رو ست که در استانهای هم جوار استان فارس که سکونت گاه اصلی طوایف ترک زبان قشقایی است . طوایف و تیره های ترک زبان دیگری نیز در استان های چها محال و بختیاری و خوزستان به واسطه داشتن مراتع بهتر سکونت کرده و ساکن شده اند . حال این سکونت ها چه اجباری بوده یا چه بصورت اختیاری بوده و یا چه بصورت اجاره مراتع و یا چه بصورت خریداری املاک و چراگاه ها در طی سالیان سال مهاجرت ها و سکونت ها به گونه ای رقم خورده که الان در مناطق یاد شده فوق طواف زیادی از ترکان زندگی می کنند . از جمله آن طوایف که در استان خوزستان از سال های قبل یعنی از اواسط قرن 1250هجری شمسی زندگی می کنند . صرف نظر اینکه در زمان های قبل از تاریخ 1250 هجری شمسی در استان خوزستان طوایف ترک زبان دیگری چون آغا جری ها ، گوندزلوها و افشارها سکونت داشته و زندگی می کرده اند . طایفه لرکی که خود از چندین تیره و طایفه کوچک تشکیل یافته مهم ترین این طوایف می باشد که در تحقیق حاضر سعی بر آن شده است که در خصوص طایفه بزرگ لرکی خوزستان سخن رانده شده و پرده از مسایل و علل حضور و مهاجرت این طایفه از فارس به خوزستان و تشکیل یک طایفه بزرگ بنام لرکی برداشته شود و در باب طایفه لرکی هر آنچه در توان داریم ارائه نمائیم . باشد که در آینده دوستداران و علاقه مندان و دارندگان اسناد و مدارک در خصوص طایفه لرکی نواقصات و ننوشته های این تحقیق را نگاشته تا مجموعه ای کامل تر برای خوانندگان ارائه گردد .

برای مشاهده متن کامل مقاله با

شماره 09129173218 و یا d.zandi1349@gmail.com تماس حاصل فرمائید .

با تشکر

پایان نامه و مقالات دانشجویی/داریوش زندی...